خوردگی میله های فولادی فرآیندی الکترو-شیمیایی است. در این فرآیند آهن (Fe) اکسید می شود و دو الکترون از دست می دهد. این دو الکترون به اکسیژن (O) انتقال می یابد. آب در بتن عامل انتقال الکترون می شود و الکترون ها را از آهن به اکسیژن انتقال می دهد و فرآیند خوردگی آغاز می شود. محلول نانو کسری  مانع نفوذ آب به داخل هسته بتن می شود و بتن را خشک نگه می دارد و مانع فرآیند انتقال الکترون و بنابراین خوردگی می شود.

میله های فولادی تقویت شده داخل بتن بوسیله سطحی از اکسیدهای آهن غیر فعال،که به علت PH بالای بتن ایجاد می شوند، محافظت می گردند. این سطح از میله آهنی در برابر خوردگی محافظت می کند. انتقال یون های کلرید در نتیجه واکنش کاتالیزوری شیمیایی آب که منجر به نابودی سطح غیر فعال می شود و آهن را در معرض خوردگی بیشتر قرار می دهد، خوردگی حفره ای نامیده  می شود.

مصرف خالصی از یون های کلرید در طول فرآیند خوردگی وجود ندارد. بنابراین هنگامی که یون های کلرید کافی به فولاد رسید تا سطح غیر فعال را بشکند، تنها آب، اکسیژن و واسطه رسانا برای ادامه واکنش خوردگی نیاز است.

خوردگی میله های فولادی در بتن همچنین می تواند به علت عناصر موجود در آلودگی هوا بویژه SOx  و NOx باشد. این آلاینده ها با آب واکنش  داده، در آن حل می شوند و محلول های اسیدی ایجاد می کنند. اسید ها فرآیند خوردگی را تسریع می کنند. محلول نانو کسری  مانع نفوذ آب و آلاینده های اسیدی به بتن می شود و جلوی خوردگی در اثر آلودگی هوا را می گیرد.